با عرض سلام

ساعات خوشی را برای شما در این وبلاگ آرزومندم.

هدف از راه اندازی این وبلاگ ارسال :

مطالب روانشناسی (نویسنده:فاطمه مهدوی)

و دلنوشته های خودم (با عنوان دلنوشته)

خاطرات آزادگان , همسران و فرزندانشان( با عنوان خاطره)

و...می باشد.

در صورت تمایل به برقراری ارتباط با مدیر وبلاگ به بالای صفحه رجوع كنید حتی با اسم مستعار , پاسخ شما  در وبلاگ نمایش داده خواهد شد.

منتظر نظرات  و انتقادات شما عزیزان هستیم.

لطفا در نظرسنجی سمت راست وبلاگ شرکت کنید.

با سپاس فراوان

بیگاری کشیدن از اسرا، یکی از تبصره های قانون زور گیری بعثیان عراقی بود.

گاه به چند نفر مقداری سیم خاردار می دادند و می گفتند باید خارهای آن را با دست باز کنید.

گاه عده ای را می بردند که خارهای باغچه ها را با دست بچینند.

به یاد دارم در یکی از این بیگاری ها که قرعه به نام من افتاده بود و باید با دست خارها را می کشیدم، تمام دست هایم خونی شده بود و نگهبان عراقی که بالای سرم بود با کابل به پشتم می کوبید و می گفت: «اسرع!»، یعنی سریع تر.

راوی: آزاده محمد سلیمان زاده

در اسارت ، یک روز برای اعتراف کردن چندین بار مرا به پای چوبه دار بردند و شماره معکوس را شمردند ولی شلیک نکردند. بالاخره شب مرا به مدرسه العماره بردند و یک تیمسار عراقی به افرادی که آنجا بودند گفت : این مرد حق خوابیدن ندارد . ما نیمه شب برای اعتراف گرفتن می آییم. اگر اطلاعات لازم را به ما نداد سرش را با میخ سوراخ می کنیم.

نیمه شب هم آمدند و سرم را با میخ سوراخ کردند ولی ضربه طوری نبود که ناراحت شوم . آن شب تیمسار عراقی مرا تحویل افسری داد و گفت :نباید بخوابد و باید اطلاعات را به ما بدهد . پس از رفتن او ، افسری که آنجا بود گفت : مثل این که اهل نمازی برو وضو بگیر و نماز بخوان.

من هم نماز را خواندم و دیدم که ماهی پلوی زیادی که اگر دو نفر هم می خوردند سیر می شدند برایم آور . پشت سرش هم یک لیوان چای شیرین . صبح زود هم از من پذیرایی کرد.

وقتی که تیمسار آمد ، یک احترام نظامی برای او گذاشت و گفت: از شب تا حالا از او بازجویی می کنم . اما فقط می گوید من یک شاگرد هستم و چیز دیگری نگفته است در نتیجه ، مرا با یک نگهبان به بغداد آوردند و تحویل دادند که ده سال در آن جا بودم.

روزی که می خواستیم به میهن برگردیم . دسته جمعی به زیارت امام حسین (ع) رفته و در ایوان جمع شده بودیم که ناگهان دیدم از پشت سر صدایم می کنند . صدا آشنا بود وقتی برگشتم دیدم یک سرگرد عراقی است.

او از طرف یک افسر عراقی به نام عبد الرحیم که از همه پست تر و فرو مایه تر بود با ما به زیارت آمده بود . به هر جهت جلو رفتم و از من پرسید : ابوترابی مرا می شناسی ؟ با تردید گفتم : نه.

 گفت: من همان کسی هستم که تو را نجات دادم.

برادران آزاده آمدند ولی ما را نگه داشتند و به عنتوان متهم به قرنطینه بردند که دیدم مجددا همان سرگرد عراقی با یک تیمسار عراقی در مقابل ۱۵ اسیر ایرانی و ۱۵ افسر عراقی خصوصا همان تیمسار و افسر سیاسی عراقی جلو آمد و گفت: «ما امام (ره) را دوست داریم و به خاطر او تو را نجات دادیم .» بعد ها معلوم شد که و سید هاشمی و از سادات است.» و ادامه داد و گفت: امروز مملکت شما به رهبری خامنه ای توانسته بر ابر قدرت ها غلبه کند و ما به چنین رهبر و رزمندگانی افتخار می کنیم که اینها از نظرات و الطاف حضرت فاطمه (س) است .

بتول برهان اشکوری،سالیان زیادی کوه فرقت را به دوش کشیده وچه در دوره در بند بودن همسرش در زندان شاه وچه در دوره اسارت وچه در زمانی که خبر قطعی شهادت مهندس محمد جواد تندگویان به گوشش رسیده،سنگ صبور چهار فرزند دلبند خویش بوده است.این خانم دلسوخته و والامقام،دراین گفتگو، از تنهایی هایش گفته است و از دلشکستگی ها و البته از امیدواری های خویش…این گفت وگو را بخوانید:      چگونه شد که با شهید تندگویان آشنا شدید و ازدواج کردید؟ از طریق جلسات قرآنی ای که برگزار می کردیم، همسر یکی از دوستان شهید با من آشناشد و مرا معرفی کرد به شهید تندگویان و ایشان در خواست کرد که با هم ملاقاتی داشته باشیم. سپس در منزل دوست ایشان،دیداری داشتیم و شهید مقداری با من صحبت کرد و نظرات و افکارم را جویا شد و همچنین اجازه خواست که به همراه خانواده شان به منزل ما تشریف بیاورند، بعد از همان جلسه اولی که با ایشان دیدار کردم،شهید تندگویان به همراه مادرشان و یکی دیگرازبستگان به منزل ما تشریف آوردند و رسماً از من خواستگاری کردند و هر چه قدرکه خانواده و من اصرار کردیم که برای ازدواج زود است- من داشتم درس می خواندم- ایشان قبول نکردند و گفتند: من بسیار زیاد صبر کرده ام و درسم هم تمام شده و مشغول به کار هستم و باید ازدواج کنم. در هر صورت، نظر من به ایشان جلب شد و خواستم که جلسات آشنایی ادامه داشته باشد و باز هم آقای مهندس به منزل ما آمدند و به تفاهم رسیدیم و قرارعقد و مراسم را گذاشتیم.

ای کاش می فهمید شب که پرنده ذهن انسان تا چه نا کجا آبادهای که نمی رود, 

شب این فصل تنهایی حتی تردید ,خزان خرمی حضور تان نیز هست,

گرد افلاک را چرخی زدن در درازای این شبها کار سختی نیست, اما در خواب و چه خوابی طولانی تر از این فاصله های در دست زمانه ,منتظر گردهمایی"بودن باهم" باشیم

,شاید فردای رقم خورد.

سفیر مهربانی

رهبر معظم انقلاب اسلامی در سال ۸۴ در سفری که به جیرفت داشتند، درباره محمد شهسواری فرمودند: «یکى مثل شهید محمد شهسوارى ـ آزاده‏ سرافراز جیرفتى ـ به یک چهره‏ ماندگار در کشور تبدیل مى‏شود؛ نه به خاطر اینکه وابسته به یک قشر برتر است؛ نه! او یک رعیت‏زاده و یک جوان برخاسته‏ از قشرهاى پایین اجتماع است؛ اما آگاهى و شجاعت او، او را در چشم مردم ایران عزیز مى‏کند. آن روزى که ماها پاى تلویزیون نشسته بودیم و دیدیم این جوان در چنگ دژخیمان رژیم بعثى صدام و زیر شلاق و تازیانه‏ آنها فریاد مى‏زند «مرگ بر صدام، ضد اسلام»، نمى ‏دانستیم ایشان جیرفتى است؛ نه اسمى از او شنیده بودیم و نه خصوصیتى از او مى‏دانستیم؛ اما همه‏ وجود ما غرق تعظیم و تجلیل از این جوان آزاده شد. بعد هم بحمداللَّه به میان مردم و کشور ما برگشت.»

در تاریخ ۲۲/۱۲/۶۳ در شرق دجله به اسارت نیروهای بعثی درآمد . ایشان بزرگی روح خود را با دستان بسته در حالیکه اسیر دشمن بود با فریاد « الله اکبر خمینی رهبر» ، «مرگ بر صدام ضد اسلام» به نمایش گذاشت و فریادش در تاریخ طنین افکن شد . وی در تاریخ ۱/۶/۶۹ به همراه سایر پرستوهای عاشق به میهن اسلامی بازگشت .

لازم به توضیح است که شهید شهسواری پس از آزادی از سوی مسئولین مورد تفقد قرار گرفت و مدال شجاعت را از دست ریاست جمهوری وقت دریافت کرد . سرانجام این آزاده سرافراز در بیستم مرداد ماه ۱۳۷۵ برای انجام ماموریت فرهنگی در حالی که ملبس به لباس مقدس بسیجی بود با همان ساز و برگ جبهه در مسیر زاهدان به فیض شهادت نائل آمد .

فرازی از وصیتنامه شهید محمد شهسواری :

«خداوند توفیق دهد که ادامه دهنده راه شهیدان باشیم امام امت را دعا کنیم و طول عمر ایشان را از خداوند بخواهیم .»

روحش شاد و راهش پر رهرو باد

http://www.iran-pw.com

دلم برای دوستانم در قاطع یک کمپ اطفال تنگ شده؛ دوستانم با حال و هوای آنجا، آخر خیلی ها الان با آن زمان فرق کرده اند، تقصیر خودشان هم نیست.

دوستی که تنها کنسرو ماهی که با حقوق چندر غازی گرفته بود، داد به محتاج تر از خودش و یک ماه دیگر هم صبر کرد.

دوستی که تنها ملافه ای که از دشداشه درست کرده بود، داد به آن که مریض بود و نیاز به ملافه داشت و شش ماه دیگر صبر کرد.

دلم برای آنهایی تنگ شده که موقع کتک خوردن خودشان را سپر بقیه می کردن تا او نای که بدن ضعیفی دارن کمتر کتک بخورن.

دلم برای آنهایی تنگ شده که خودشان را از بازی و تفریح محروم میکردند تا مبادا عراقی ها سوء استفاده تبلیغاتی بر علیه ایران کنند.

دلم برای کسی تنگ شده که در اسارت با ذهن خلاقش، با سن کمش، برای بچه ها داستان می نوشت و سرشان را گرم می کرد.

دلم برای معلمان اسارت تنگ شده، آنهایی که بدون هیچ چشمداشتی هرچه بلد بودند به بچه ها یاد دادند و الان خیلی از شاگردان شان دکترا و لیسانس دارند.

دلم برا کسی تنگ شده که آنجا به اجبار، مستخدم عراقی ها بود و از محیط علمی بچه ها دور،  الان خدا رو شکر در روستا متولی امامزاده ست…. سواد نداشت …خوشا به سعادتش که از شهر دور است…

دلم برا آنهی تنگ شده که الان مشکلات آزادی زندگی شان را نابود کرده، طوری که خواب اسارت می بینند.

منبع: وبلاگ رها شده (دکتر احمد)

در اسارت تحمل سختی ها و مرارت ها و انواع و اقسام شکنجه ها روح مقاومت و صداقت و ایستادگی را تقویت می کرد.

در اسارت خودسازی با صبر و صلوه و استعانت از نماز و روزه مصداق فرمایش خداوند متعال استعنوا بالصبر و الصلوه تقویت پیدا کرد.

تعدادی از عزیزان بودند که درآن گرمای طاقت فرسا دائم الصیام بودند و پیوسته روزه دار. به غیر از روزهای حرام که باید چهار روز در سال را افطار می کردند.

بسیاری از یاران و فرزندان امام راحل روزهای دوشنبه و پنجشنبه را که به روایتی اعمال انسان تقدیم امام زمان(عج) می شود، روزه می گرفتند و به تعداد اندکی بودند که به دلیل ناراحتی جسمی و مریضی هایی که به طور اجتناب ناپذیر دامنگیر عزیزان بود و نمی توانستند روزه بگیرند.

در اردوگاه رمادیه یک وعده غذا به عنوان صبحانه با یک قطعه نان (سمون) و یک لیوان چای در حدود ساعت ۱۰ صبح می دادند که برای سحر نگهداری می شد و بعدازظهر برای هر ده نفر، یک ظرف غذا می دادند که در عرف امروز غذای یک یا دو نفر بیشتر نبود که آن هم حدود ساعت ۳ الی ۴ می دادند.

البته که این وعده غذا را در ماه مبارک رمضان و در روزهای دیگر داخل پتو می پیچیدند که برای افطار تا حدودی گرم بماند. ناگفته نماند که بچه ها روزهای بسیاری روزه گرفتند و با نان خشک و آب تنها افطار و سحر را سپری کردند و اما در راستای خودسازی در اسارت نماز از جایگاه والا و اثربخش و سازنده ای برخوردار بود.

تعدادی از بچه ها بودند که بسیاری از اوقات شبانه روزشان را در زمان هایی امکان داشت و موانع عراقی ها از سر راه برداشته می شد، نماز می خواندند.

به خاطر دارم برادر عزیز و متعهد ما، آقای رنجبر که اهل شهریار است در طول دو ماه، هشت سال نماز قضا خواند. برادر عارف و عاشق ما آقای محسن حسینی، عشق ش رانماز می دانست و همواره و پیوسته وصل به بی نهایت عظمت و بزرگی بود و بارها می گفت همه چیز من و همه هستی من نماز است و گاهاً ما او را در این دنیادر زمان نماز خواندنش نمی دیدیم. به واقع عاشقانه و عارفانه و پیوسته و مستمر نماز می خواند و در وصل خود کسی را نمی پذیرفت. زمانی که به ایشان توصیه می شد که کمی استراحت کند، در جواب می گفت: سید من عاشقم، چه کنم؟ من عاشق سخن گفتن با معلود خود هستم. به حمدالله این حال و هوا هنوز هم در او وجود دارد.

در اقامه نماز پنجگانه، با عاجز کردن دشمن از ممانعت و جلوگیری همانطور که گفته شد، نماز جماعت را برگزار می کردیم و از این نعمت بزرگ خدادادی با اقتدا و تأسی از امام موسی ابن جعفر(ع) اسرا بهره می جستند نمازهای قضا و ادا نافله و نمازهای مستحبی فرصت های خوبی برای وصل به دوست بود و از هر فرصتی استفاده می شد تا با ادای نماز و ارتباط با معبود و راز و نیاز در دل شب، نماز شب ها و نافله های نماز مرحمی بر دردهایی که دشمن بعثی در لحظه و هر زمان که امکان داشت بر پیکر عزیزان وارد می کرد، بود.

منبع:http://www.iran-pw.com

روز دانشجو را به تو تبریک نمی گویم
تو را به این روز تبریک می گویم
که این روز بی تو ، و بی حس “ آرمان خواهی ”
و “ ایمانت به حق طلبی ” ، وجودی بی معناست . . .

وقتی که همه پرنده ها برای زمستون به سوی جنوب حرکت می کنن.
یه پرنده ی عجیب و غریب راهشو کج کرده به سمت شمال بال بال زنون و جیک جیک کنون٬ توی سرما به سرعت به سمت شمال پرواز می کنه.
پرنده می گه٬"دلیل به شمال رفتن من این نیست که یخ با سوز باد و زمین پر از برف رو دوست دارم.
به خاطر این به شمال می رم که میخوام تنها پرنده ی یک شهر بودن رو تجربه کنم...

روز 5شنبه 16/9/91 (روز دانشجو) همایش فرزندان دانشجو آزاده برگزار می شود.

به علت تعطیلی آخر هفته (آلودگی هوا) این همایش به هفته آینده موکول می شود.

دانشجویانی که در تهران هستند و تمایل به حضور در این همایش دارند با شماره زیر تماس بگیرند.

09109169842:خانم مهدوی

سلام دوستان عزیز

نوحه ای که در ادامه اومده  و مطمئنا شنیدین نوحه مورد علاقه من هست

چون متن نوحه مفاهیم جامعی رو در مورد بانو زینب القا ی کنه مرور دوبارش خالی از لطف نیست!

زینب زینب زینب کنز حیا زینب کان وفا زینب
زینب زینب زینب درد آشینا زینب غرق بلا زینب
غم قهرمانی زهرا نیشانی
ای روح با ایمان جانیم سنه قوربان

السلام علیک یا أباعبدالله
وعلی الارواح التی حلت بفنائک علیکم منی جمیعا
سلام الله أبدا مابقیت وبقی اللیل والنهار
ولاجعله الله آخر العهد منی لزیارتکم
السلام علی الحسین
وعلى علی بن الحسین
وعلى أولاد الحسین
وعلى أصحاب الحسین

یا ابوالفضل :
آموخته ایم از تو وفاداری را خون تو نوشت معنی یاری را
ای کاش که آب کربلا می آموخت آن روز زچشمت آبرو داری را ...

قلبها برای آرامش

دستها برای حک کردن عشق بر روی سینه

عقل در انتظار جنون

نفس ها به شماره افتاده

آری “محرم” آمده . . .